Í júlí í fyrra fór að bera á fyrstu einkennum óléttu hjá mér og í framhaldinu komu fleiri klassísk einkenni (t.d. sofnaði ég iðulega ef ég lagðist út af, sama á hvaða tíma dagsins). Þungun var síðan staðfest á 6. eða 7 viku. Ef einhver er síðan að velta því fyrir sér hvort þungun hafi komið á óvart, þá var svo ekki. Ólíkt fyrra skiptinu var um skipulagðan gjörning að ræða  Á fyrstu vikunum situr maður á fréttunum eins og ormur á gulli og hræðist að einhver komist að hinu sanna um ástand manns. En ég þurfti nú aldeilis ekki að óttast það! Þegar ég var langt komin fram yfir þann tíma sem þykir óhætt að byrja að segja frá, var ég enn að koma fólki á óvart með fréttum um að ég væri eigi kona einsömul. Mér var farið að þykja augljóst að ég hefði stækkað nokkuð um miðbikið en greinilega var það ímyndun í mér. Það var helst fólk sem stendur manni næst sem var farið að gruna eitthvað.

Fyrstu vikurnar gerði þreyta þó nokkuð vart við sig, en morgunógleði var sem betur fer væg. Ég þurfti bara að passa mig að borða reglulega en hafði ekki lyst á að borða hvað sem var. Á 12. viku skunduðum við skötuhjú í sónar þar sem staðfest var að einungis væri um eitt fóstur að ræða og allir fjórir útlimir á sínum stað. Þrátt fyrir augljós einkenni óléttu og tvö strik á hvítu priki, fannst mér þetta ekki orðið raunverulegt fyrr en ég sá krílið sprikla á skjánum (merkilegt nokk tók ég eftir því að gæðin í sónarnum hefðu aukist frá því fyrir 5 árum). Settur dagur samkvæmt sónar er 12. apríl.

Annar þriðjungur meðgöngunnar var ljúfur og ég var mun orkumeiri en á þeim fyrsta. Hreyfingar fóru að gera vart sig sem er í senn dásamlegt og stórundarlegt. Ég meina, það er eitthvað að vaxa inni í þér! Hversu skringilegt er það? Annar sónar á 20. viku sýndi að allt væri í góðu lagi, heili til staðar ásamt öðrum mikilvægum líffærum og hjarta með fjórum hólfum. Ótrúleg smáatriði sem sjást í þessum undratækjum. Sónar sýndi að annar strákur er á leiðinni.

Nú er farið að síga á síðasta hluta meðgöngunnar og ýmsar aukaverkanir farnar að gera vart við sig. Vægir samdráttarverkir, aukin þreyta, verkir í liðum öðru hvoru og spörk í allar áttir (sérstaklega óþægilegt þegar manni er mál að pissa og það kemur eitt gott spark í blöðruna!). Ég næ þó að sofa vel á nóttunni og síðdegislúrar eru æði Jón Árni er sem betur fer ofsalega duglegur í heimilisstörfunum þannig að ég get aðeins hvílt mig á þeim. Ég reyni frekar að sinna KDJ enda verða töluverð viðbrigði fyrir hann að eiga ekki mömmu sína aleinn þegar krílið mætir á svæðið.

Annars lítur út fyrir heilbrigða meðgöngu í þetta skiptið og blóðþrýstingur hefur haldið sig innan marka. Járnbirgðir og blóðbúskapur eru einnig í góðu lagi, það hefur lítið borið á bjúg og ég þyngist eðlilega. Kannski fæ ég að bíða óþreyjufull eftir krílinu heima hjá mér og takast á við hríðir og fæðingu án þess að vera rúmföst og tengd við milljón og eina græju. Auðvitað skiptir allra mesta máli að barnið sé heilbrigt en ef ég fæ eðlilega meðgöngu og fæðingu líka, er það bara bónus!

Framundan er að fara í meðgöngujóga (til læra góða öndun og treysta á eigin líkama) og ég þarf líklega að minnka eitthvað við mig vinnu um miðjan febrúar og hætta um miðjan mars. Svo er nauðsynlegt að slaka á, hitta góða vini og borða hollan mat. Eftir nokkrar vikur má svo fara að huga að því að finna barnarúmið og þvo barnaföt í minnstu stærð. Ég ætla líka að leyfa mér að kaupa glæný heimferðarföt fyrir krílið þegar nær dregur.  

Eins og fleiri þennan morguninn, þurfti ég að skafa af bílnum áður en lagt var af stað til vinnu. Í gærkvöldi hafði rignt og rigningin svo frosið á bílnum yfir nóttina. Ég hamaðist því við að skafa þetta af með litlu plastsköfunni klukkan rúmlega átta í morgun. Þetta tók dágóðan tíma og ég mætti 10 mín. of seint í vinnuna. Aldrei þessu vant fannst mér þetta ekkert ógurlega leiðinlegt en samt vaknar allt sú hugmynd hjá mér á stundum sem þessum, að hundskast frekar í vinnunni með strætó eða gangandi!

Það er gaman að fylgjast með þeirri vakningu sem hefur orðið í þjóðfélaginu eftir hrunið. Sífelldar fréttir af undirskriftarlistum, mótmælum, borgarafundum, þjóðfundum og facebook hópum um hin ýmsu málefni. Mín tilfinning er sú að við sem samfélag hafi sofnað á verðinum og látið ýmislegt yfir okkur ganga á góðæristímum sem ekki var nógu gott. Ég tek sem dæmi leikskólamál en þar hefur orðið mikil vakning meðal foreldra um að hafa áhrif. Í góðærinu var mannekla viðvarandi vandamál og þrýstingur foreldra á hærra laun fyrir leikskólakennara var skammarlega lítill. Ætli fólk hafi ekki núna loksins tíma til að láta til sín taka! Enda er ómögulegt að niðurskurður vegna hrunsins bitni á þeim sem eiga að byggja þetta samfélag í framtíðinni. Það er mikilvægt að átta sig á því hvaða áhrif samdráttur í menntakerfinu getur haft til frambúðar. Ég sé fyrir mér að félagsleg vandamál aukist (velferðakerfið er ekki ókeypis...) og dragi úr nýsköpun og frumkvæði. Við þurfum hins vegar á vel menntuðu fólki til að draga okkur upp úr kreppunni og koma í veg fyrir að nokkuð líkt hruninu 2008 geti endurtekið sig.

Nú er bara að vona að þessi vakning verði viðvarandi og hrunið hafi kennt okkur nauðsyn þess að við stöndum vörð um okkar eigin réttindi.

Hér í lokin er ósmekklegasti brandari vikunnar:

"Til þess að komast út úr kreppunni þurfum við þrefalt siðgæði, tvöfalt bókhald og einfaldan endurskoðanda!" .... ha ha ha? Er þetta ekki frekar lýsing á ástæðum þess að við komumst í þessa klípu í upphafi?!

Þegar ég gekk inn á leikskólann í morgun með Kristjáni, var óvenju hljótt og rólegt ... enda kom í ljós að töluvert hefur verið um veikindi á meðal barnanna. Í vinnunni eru líka þó nokkrir heima vegna pestar eða til að sitja yfir veikum börnum. Jújú, H1N1 flensan hefur hafið innreið sína enn á ný, faraldur nr. 2! Kristján Dagur er nú alveg með það á hreinu að einungis svín geti fengið svínaflensu, þannig heima hjá okkur heitir þetta H1N1 flensa. Ég held að það sé frekar spurning um hvenær heldur en hvort H1N1 flensan hefur innreið sína á heimilið. Þangað til er það bara lýsið sem blívar!